Hangisini daha çok özlüyorum bilmiyorum.

Anneannemle dedemin Muğla’daki büyük avlulu, verandalı, saçağına kırlangıçların yuva yaptığı, korkuluklara takılı radyodan dedemin ‘’ajansı’’ dinlerken anneannemin yaptığı bol şekerli kahvelerini içtikleri, çok yüksek duvarların çevrelediği büyük evini mi yoksa teyzemin kuzenlerimle birlikte yaşadığı, yuvarlak taşlarla döşenmiş avlusundaki beyaz ferforje masa ve sandalyelere bayıldığım, teyzemin etrafında civcivler gibi dolaştığımız, üst kattaki kilitli kapının arkasında neler olduğuna dair sayısız hayaller kurup birbirimizi korkuttuğumuz,  annemin diğer kardeşleri de geldiğinde bayramda sayısız kuzenle bahçesine doluştuğumuz, çocukluğumun en güzel oyunlarını oynadığım o büyülü evi mi?

Bugün, sevgilimle hem sokaklarında dolaşıp hem de çocukluğumdaki halini konuştuğumuz, hala çocukluğuma dair izleri taşıyan Müştakbey Mahallesi ve Saburhane’ye gittikten sonra düşündüm bunları.

"Tüm renkler gitti, geride gri kaldı!" başlıklı yazının devamını oku!

Aslında hiç ölmeyen bir insanın mezarındaydık.

The post Bir mekan, bir insan, bir ulus! first appeared on yukselbaysal.com.

"Bir mekan, bir insan, bir ulus!" başlıklı yazının devamını oku!

Küçük ve sade bir törenle yeni bir döneme adım attık! Melike Soydan ile yaşamımızı birleştirmiştik, şimdi resmi imza ile de bunu perçinledik. Ailemiz ve aile bildiğimiz yakınlarla bir arada olduk.

The post Küçük-sade bir tören, büyük adım :) first appeared on yukselbaysal.com.

"Küçük-sade bir tören, büyük adım :)" başlıklı yazının devamını oku!